සරත් කාර්තුව
හිතාදර දිනපොත, කෝපි කෝප්පයෙන් වැටුණු බිදු ගැන සමාවෙන්න. වියළුණු පසුව හිතන තරම් ඒවා අවලස්සන නෑ නේද? ඉතින් ඔය දුර පේන මේපල් ගහේ අන්තිම කොළ දෙක තුන ගැලවෙන්න කලින් ඉක්මනට මේ බව සටහන් කරන්න හිතුණා. ජීවිතයේ කොයි තරම් ලස්සනද ?ඒ පුංචි මොහොතවල් නිසයි. විශාලයි කියලා අපි හඹාගෙන යන ඉලක්ක වලට වඩා ඒ අතර හම්බවෙන පුංචි අනන්තවලට මම හරියට ආදරය කළා .ඉතින් සරත් කාලයම මම ගත්ත කළේ අම්මා හදලා දුන්නු සීනි වැඩිත් නැති අඩුත් නැති ලෙමන් වීදුරුවල රසය බලන ගමන්, පොත් මේසයක් ඉස්සරහයි.
හවස් වන විට හිරු එළිය දන්නා කියන කෙනෙක් මෙන් මගේ කාමරයට සේන්දු වන අපූරුව.. දියමන්තිය තුඩු වගේ ජනේල් වීදුරුවල වැදිලා එහාට මෙහාට විහිදෙන හැටි බලන්න. වෙනදා සෘතුවලින් එළිය නොවැටෙන සමහර තැන්වලට පවා මේ කුඩා එළි එළිය දුන්නා .ඔය කියන ජනෙල් වීදුරුවට පාට පාට තෙල් කඩදාසි අලවලා කාමරයට පාට කරන්න හදපු පාරවල් නම් අසීමිතයි. ජනේලය ළඟ හෙමින් හෙමින් තට්ටු දාන කොළ පත් කියන්න හදන්නේ මොනවද? සරත් සමයට වියළී සුළඟ ගසේ බෙන වලට රහස් කියන අපූරුව.. කවුරුත් හිටියේ නැත්ද කියන්න ඒවා මටත් ඇහෙන වග කියන්න.. ඔය හලලා දාලා කොළවලින් අපිට බැරිවෙයිද ලස්සන කබායක් මහන්න.. සිසිර කාලය ගානකට ගන්නේ නැතුව අඳින්න හිතෙන තරමටම.
හිටිගමන් දිනපොත උඩට වැටෙන ආලෝක ලපය මතක ඇති . ඉර යන අතට මගේ කාමරය තුළ එහා මෙහා දුවන ඔය ආලෝක ලපය මාගේ යහළුවන්ට වඩා කඩිසරය. හිටිගමන් නිවෙන දැල්වන ආලෝක ලපය වහලයේ කොහේ හෝ තැනකින් සෑදුනකි .දිනක් කොට්ට ගසමින් දුහුවිලි අවුස්සමින් මම සෑදෙන ආලෝක කිරණ දෙස බලා හිටියෙමි. ඒවායින් පිටුපසට ඇස ගෙන ගිය විට වහලයේ යම් තැනක සිදුරක් දැකිය හැකි විය .එය සමහරවිට වහලයේ ඇඳුණු අයිවි කොළ වලින් වසා ගනී. ගිම්හනය ළං වන විට අයිවි වැල් වියළීගොස් මෙන්න මේ කියන මායාකාර කැමරාකාචය නැවත ලබාදෙයි.
පුරුදු සුවදවල් වලින් ලෙමනේඩ් කඩ බාහෝර් වීදියේ බිම් මල් පිපෙනවා වාගේ අලුතින් ඇති වෙයි. එකක වීදුරුවක රෝස පෙති පාවෙයි. අනෙක් කඩය තරගයට වගේ ඊටම දෙලුම් ඇටත් දමයි. පොඩි පොඩි ගනන් වලින් මේව වෙනස් උනත් ලොකු කුඩා කවුරුත් දුවන් ගියේ පාට වලටයි. ඉතින් වැඩිහිටියන්වත් පොඩිහිටියන් කරන මේ සරත් දින වලට කවුරුන් හරි අකමැති උනාදැයි සැකයි.
